Ижодхона

[albatros]

Жавоҳир дўстларим орасида энг яқини ва қувноғи. У билан бир ишхонада ишлаймиз. Биз шунчалик қадрдонмизки, агар бир кун кўришмасак зерикиб қоламиз. Ҳатто бизнинг ўз ўйинимиз бор. Номи — “бир-у нол”. Бу қандай ўйин дейсизми? Ҳозир тушинтираман. Ўйин шарти шундайки, биз бирор шумлик қилиб бир-биримизни “қув туширишимиз” керак бўлади. Сўнгра эса ғолиб алданган рақибга “Қалай, бир-у нолми?” дейиши керак. Табиийки, мағлуб бунга, албатта, жавоб қайтаришга ошиқади. Ўйинни яна бир шарти шуки, биз бир-биримиздан хафа бўлмаслигимиз, ҳазилни тўғри қабул қилишимиз лозим.
Хуллас, бир куни бу уйиннинг “қурбони”га айландим. Якшанба куни эди. Ҳали қуёш атрофга нурларини ёймасдан телефоним жиринглаб қолди. “Об-бо, якшанба куниям, дам олгани қўйишмайди-я булар”,— дея кўзларимни ишқалаб телефонни кўтардим.
– Ассалому алайкум, қалайсан дўстим? Ҳалиям ухлаб ётибсанми? — бу ўша сизларга мақтаган дўстим Жавоҳир эди.
– Нима энди, якшанба куниям дам олмайми, — жаҳл аралаш жавоб бердим.
– Дам олишга вақт борми, шундай ош турган жойга, — қувониб гапира бошлади у. Ҳозироқ кеча олган янги костюм-шимингни кийиб, меникига кел. Сени бир жойга ошга олиб бораман, фақат қаерга, кимникига деб сўрама. Келганингда биласан. Тезроқ бўл, кутиб тураман. У шундай деб телефон гўшагини қўйиб қўйди.
Дарҳақиқат, бир кун аввал у билан бозорга тушиб, иккаламиз бир хил костюм-шим олгандик. Ҳозир шуни назарда тутди, чамаси. Ҳа майли, ош бўлса ошда. Ўзимни ҳам шу янги костюм-шимни кийиб “айлангим” келиб турганди. Апил-тапил ювиниб, янги либосни кийдим-у йўлга отландим.
Жавоҳирнинг дарвозасини таққиллатгандим кичик ўғли Шоҳрух очди.
– Ассалому алайкум, келинг амаки.
– Ва алайкум ассалом, қалайсан полвон, — у билан кўришдим. – Қани даданг, нима қиляпти?
– Ҳув ана, лой қорияптилар.
Қўли билан у ҳовлисининг четидаги дарахтлар тагида лой қориб турган Жавоҳирни кўрсатди.
Менинг овозимни эшитди шекилли, лой ичидан резина этикларининг лойларини тушириб чиқиб кела бошлади.
– Эй, дўстим, кел. Ясаниб олибсанми? Йўл бўлсин энди, янги костюм-шимни бир мақтай дебсан-да...
Бу гапларни эшитиб, бир аламим икки бўлди. Жаҳлим шу қадар чиқдики, зўрға ўзимни босдим. Биламан бу ўша “севимли” ўйинимизнинг шумлиги эди.
– Қалай, бир-у нолми? — деди илжайиб. – Энди дўстим, тўғри тушин. Биламан жаҳлинг чиқди. Бир ҳазил қилай дедим-да. Лекин костюм-шиминг роса яришибди, қуллуқ бўлсин — у елкамдан қоқиб қўймоқчи эди, қўлини силтаб ташладим.
– Бор-е, шуям ҳазил бўлдими?
– Биламан сал ўтказиб юбордим. Кел энди, аразлама. Озроқ лой сувоқ ишлари бор эди, шунга ёрдамга чақиргандим. Ўша айтган ошни, ишдан сўнг меникида еймиз.
Яқин дўстим эмасми, кечирдим (Аммо жавоб қайтаришни дилимга ҳам тугиб қўйдим, тўғрида ширин уйқумни бузиб ош деб келсам-у, бу ерда иш бўлса).
– Бўпти, бошқа бунақа ҳазил қилма.
Сўнг Жавоҳир лой кийимларини алмаштириб, эрталабги нонуштага чорлади.
– Офтоб қизимасдан туриб, лой тайёрлаб қўяй деб тургандим. Иссиқда ишлаб бўлмайди, биласан. Озроқ ёрдамлашсанг бир пастда ишни якунлаймиз. Унгача келининг ошни тайёр қилиб туради.
Начора, бир оз тамадди қилиб олгач, Жавоҳирни эски кийимларини кийиб, иккаламиз лойга “шўнғидик”...
Шу куни уйга келдим-у, Жавоҳирга “жавоб” қайтариш учун шумлик режаларини ўйлай бошладим. Ахир роса алам қилди-да бугунги иши. Бироз ўтиб хаёлимга келган фикрдан қувониб кетдим. Топилганди янги қитмирлик. Қани энди, тезроқ тонг отса-ю бу режани амалга оширсам.

***

Ишхонамизда ҳамма ходимлардан биринчи Жавоҳир келади. “Эрта келсанг, ишингда унум бўлади”, дейди у билағонлик қилиб. Лекин бировдан ортиқча “унум” топганини кўрганим йўқ.
Бугун эса ҳаммадан олдинроқ ишга мен келдим. Сабаби аён — “бир-у нол” операциясини амалга оширишим керак. Ишхонамга кириб, олдиндан тайёрлаб қўйилган ўзим билан олиб келган қизил рангга “қон” қилиб бўялган кўйлакни кийиб олдим. Хона чироғини ўчириб, эшикнинг рўпасига бир икки метр орқада стулга ўтириб олдим. Мен бу ҳолатда гўё жароҳатланган инсон тимсолида эдим. Усти-бошим қизил қонга бўялган, ўзим эса оғир аҳволда. Шундай аҳволда ўтирибман-у, кўнглим нотинч. “Нима бўлсаям кулиб юбормайда ишқилиб” дея ўзимни-ўзим тайёрлай бошладим. Бироз вақт ўтиб, эшик ортидан Жавоҳирнинг қадам товушлари ва унга жўр ҳолда хиргойи ашуласи эшилди. Кайфиятининг чоғлиги (эҳтимол, кеча лой билан боғлиқ ишининг яхши якунланганигадир бу) “Жонон бўламан деб...”ни авжига чиқариб айтиб келаётганлигидан сезилиб турарди. Юрагим пака-пука. Ва ниҳоят қадам товушлари эшикка яқинлашди. Мен эса “вой-вой”лашни бошлаб юбордим. Шу пайт Жавоҳир эшикни очди-ю, “жонон бўламан”и таққа тўхтади. Ранглари оқариб, секин эшикка суянган ҳолда ўтириб қолди. Кейин бор кучини жамлаб бақирди: “Ҳо-ой ким бор!!! Ёрдам беринглар!” Мен эса инқиллашда давом этардим: “Жавоҳир, ўлиб қолсам бу ерда қолиб кетмай, уйимга олиб борасан-а?”. Қўрқиб кетган Жавоҳир ялина бошлади:
– Нафасингни иссиқ қил дўстим, нима қилди сенга? Ким бу аҳволга солди сени, тезроқ гапир? — росмана ишонганидан, овозидан титроқ сезилиб турарди унинг.
Чидаб туролмадим, “ҳо-ҳолаб” бор овозимда кулиб юбордим.
– Бунча кўнглинг бўш бўлмаса, ростдан раҳминг келдими Жавоҳир? — кўзларимни ёшини артиб, савол назари билан унга юзландим. Сўнг қўшиб қўйдим: “Қалай, бир-у нолми?”
Ҳақиқатни англаган Жавоҳир жаҳл билан қўлидаги папкасини менга улоқтирди. Зўрға чап бериб қолдим.
– Йўқол, ўйининг билан қўшилиб !!!
Бир амаллаб, уни тинчлантирдим. Шу-шу у билан “бир-у нол” ўйинини бошқа ўйнамайдиган бўлдик.

(c) К. АСЛОНОВ

Оффтоп:

"7х7" газетасининг бугунги 22.10.2015 сонида чоп этилибди. Сизларга ҳам илиндим.