Жим туринг,
шовқиланмангшовқинламанг, уйқу ичида ул пари?
Юрма, тек тур, эй шамол, юрсанг-да, юр биздан нари.
Кўкда бир тўп қиз-малак уйқу куйини бошлади,
Илгари чалган тирик, жонли куйини ташлади.
Бош учида айланар бир тўп фаришта жимгина,
Кўк элининг тангриси – ой ҳам қарайди тинчгина.
Ул
олса олис, кўзлар юмулган...
куйини ёндирганча кўйни ёндиргачгина,
Кўп гўзал кўзларни юмдиргач, уялдиргачгина...
Чарчаган, толган, умидсиз кўзларим тўймай қарар,
Ҳар
қаршида қарашда кўнглима минг турли йўллар солар...
Бу ётиш, бу уйқу, бу қандай ширин, қандай гўзал,
Жонланар, боз кўрсатар синган ва ясанган ("я"ни "ё"дек чўзиб ўқиш керак) амал.
У ётиш, уйқу на ерда, на ҳаёлий кўкда бор,
Бу гўзал, сирли тамоша менда, мен ўксукда бор.
Жим туринг. Шовқиламанг, уйқу ичинда ул
нари пари,
Кўзларим тўймай қарар, борлиқ кўринма, тур нари...
Чўлпон